Vroeger bouwden ze aan hun leven, nu bouwen ze aan appartementen. Niet omdat het moest, maar omdat het hun passie was—hun liefde en hun lust.

Henk en Maria waren al jaren met pensioen, maar stilzitten zat niet in hun aard. Ze waren altijd bij elkaar gebleven, door goede en slechte tijden, en hun band was sterker dan ooit. Waar anderen droomden van verre reizen of rustige dagen in de tuin, vonden zij hun geluk in stof, hout en steen.

“Nog vijf te gaan,” zei Henk terwijl hij de nieuwe houten balk tegen de muur hield.

Maria glimlachte. “Vijf appartementen. Vijf nieuwe verhalen. We bouwen niet alleen muren, Henk, we bouwen levens.”

Het begon als een klein project, een oud gebouw in het centrum dat op instorten stond. Waar anderen sloopten, zagen zij potentie. Samen bliezen ze het nieuw leven in, net zoals ze altijd deden—of het nu om huizen of hun relatie ging.

Het werk bracht hen dichter bij elkaar. Henk bewonderde hoe Maria met gemak de ruimtes indeelde, hoe ze wist waar het licht moest vallen, hoe ze van een lege kamer een thuis maakte. Maria hield ervan hoe Henk, ondanks zijn grijze haren en rimpels, nog steeds met de energie van een jonge vent een muur optrok.

Ze werkten zij aan zij, zonder haast, zonder druk. In de pauzes zaten ze op een oude houten plank, tussen de stofwolken en de geur van vers hout, en dronken ze koffie uit thermosbekers. Soms keken ze elkaar aan, zonder woorden, en wisten ze precies wat de ander dacht.

“Nog vijf te gaan,” herhaalde Maria, terwijl ze haar hand op de zijne legde.

Henk kneep zachtjes in haar vingers en knikte. “En daarna?”

Ze lachte. “Dan zoeken we er gewoon weer één. Jij en ik, altijd samen.”

Want sommige dingen gaan nooit met pensioen. Liefde. Passie. En de drang om te blijven bouwen.