Eva Demir had altijd geweten dat haar leven in Amsterdam niet helemaal compleet was, hoewel ze nooit precies wist waarom. Ze had een goed leven, een fijne baan als grafisch ontwerper, en vrienden die altijd voor haar klaarstonden. Toch was er iets dat haar achtervolgde, iets uit haar verleden dat ze niet kon plaatsen. En het was juist die onzekerheid die haar ’s nachts wakker hield, met gedachten die door haar hoofd spookten. Ze had altijd het gevoel dat er meer was – meer dat ze niet wist, meer dat ze moest ontdekken.

Op een gewone dinsdagavond, terwijl ze door haar e-mail scrolde en een glas rode wijn in haar hand hield, viel er ineens een envelop op de deurmat. Eva liet het glas zakken, nieuwsgierig, en bukte zich om het op te rapen. De envelop was oud en vergeeld, alsof het jaren op haar had gewacht. Er was geen afzender en de naam op de voorkant was in een sierlijk, maar onleesbaar handschrift geschreven: Eva Demir. Haar hart begon sneller te kloppen. De naam was haar eigen, maar ze had nooit eerder zo’n brief ontvangen.

Ze opende de envelop met een mengeling van nieuwsgierigheid en spanning en begon de woorden te lezen:

“Eva, ik hoop dat je deze brief zult ontvangen, want er is veel dat je moet weten. Wat je nu denkt te weten over jezelf, is niet de waarheid. De reis begint in de oude stad van Piros, waar je verleden verborgen ligt. We wachten op je. Vertrouw op je instincten en ga naar de stad. Je zult antwoorden vinden. – Vriend.”

Eva’s handen trilden toen ze de brief op de tafel legde. Ze had geen idee wie deze ‘vriend’ was, maar er was iets in haar, een diepe, innerlijke overtuiging, die haar zei dat dit geen grap was. Ze had altijd geweten dat er iets uit het verleden was dat ze niet begreep. En nu leek die onbekende persoon haar te roepen om die verborgen waarheid te vinden. De stad Piros? Ze had er nog nooit van gehoord. Toch voelde het alsof haar eigen geschiedenis in de woorden van de brief verborgen lag. Ze was niet iemand die zomaar in mysterieën geloofde, maar er was iets in deze brief dat haar niet met rust liet.

De rest van de avond bracht ze door met piekeren. Wat moest ze doen? Wat als het allemaal een vergissing was? Maar diep van binnen wist ze dat ze niet anders kon dan haar nieuwsgierigheid volgen. Ze besloot de volgende ochtend een ticket naar Griekenland te boeken, naar een onbekende stad die haar misschien meer zou vertellen over haar verleden.