De volgende ochtend was Eva al vroeg wakker. Ze boekte een vliegticket naar Athene, en ondanks haar twijfel en angst, voelde ze zich gedwongen om door te gaan. Ze had geen plan behalve de brief en haar intuïtie. Na een korte tussenstop in Athene nam ze een bus die haar verder het binnenland in zou brengen. Piros was een stad die niet op de toeristische kaarten stond. De busreis duurde uren en de route voerde haar door bergachtige, ongerepte gebieden. De stad leek zo ver weg van de wereld die ze kende, zo verstopt.

Piros was een stad uit de tijd, de huizen en straten waren oud, versleten, maar met een mysterieuze charme. De lucht was zwaar en geurige bloemen bedekten de gevels van de oude gebouwen. Eva voelde zich klein in de schaduw van de imposante bergen die de stad omringden. Ze stapte uit de bus en werd meteen begroet door een oude vrouw die haar vriendelijk aankeek.

“Je moet Eva zijn,” zei de vrouw met een glimlach, zonder uitleg. “De stad heeft je al lang gewacht.”

Eva knipperde met haar ogen. “Hoe weet u dat?”

De vrouw leek te twijfelen, maar haar blik was doordringend. “De stad kent je, meisje. Je hebt altijd geweten dat je iets moest vinden. Volg het pad naar de tempel. Daar zal alles beginnen.”

De tempel. Eva had geen idee waar de vrouw het over had, maar het voelde alsof haar woorden de sleutel waren tot iets groots. Eva liep verder, geleid door de aanwijzingen van de vrouw. Naarmate ze door de stad slenterde, voelde ze een vreemde vertrouwdheid. De stenen straten, de oude muren – alles leek iets te zeggen, iets dat ze niet direct kon begrijpen, maar dat haar toch uitnodigde om dieper te graven.

Ze bereikte uiteindelijk de tempel. Het was een indrukwekkend bouwwerk, verscholen tussen de bomen aan de rand van de stad. De muren waren bedekt met mos en klimop, de tijd had zijn sporen achtergelaten, maar het had iets mystieks. Het voelde alsof ze iets belangrijks had bereikt, iets dat niet zomaar een toevalligheid was.