Op een vroege lentedag, toen de eerste zonnestralen voorzichtig de straten verwarmden, stapte Eva haar kleine stadstuintje in. Ze had de plek een paar jaar geleden overgenomen bij haar appartement, een vergeten stukje groen achter een oude stenen muur. Toen ze hier kwam wonen, was het niets meer dan een lapje grond met dorre takken en een verwaarloosde houten bank. Maar in haar hoofd zag ze altijd al iets anders: een kleine oase midden in de stad.

Elke lente begon hetzelfde ritueel. Eva haalde haar tuinhandschoenen tevoorschijn, veegde de dode bladeren weg en snoof de geur van vochtige aarde op. Het was een geur die iets beloofde—groei, kleur, leven. Ze had geleerd om geduldig te zijn. Planten lieten zich niet haasten, en de natuur deed alles op haar eigen tijd.

Langzaam, met liefde en aandacht, had Eva haar tuin opgebouwd. Een rij lavendelstruiken langs het tuinpad, omdat ze hield van de geur die vrijkwam als je erlangs liep. Een hoekje met kruiden—basilicum, tijm, rozemarijn—zodat haar keuken altijd een vleugje versheid had. Klimrozen groeiden tegen de muur, eerst aarzelend, toen uitbundig, hun takken reikend naar de zon.

Ze vond rust in het werk. Het wroeten in de aarde, het planten van zaadjes waarvan je pas weken later wist of ze zouden ontkiemen. Het gaf haar een gevoel van verbinding, alsof ze deel uitmaakte van iets groters. En haar tuin gaf haar altijd iets terug. De eerste bloesems in het voorjaar, de geur van tomaten in de zomer, het geluid van bijen die in de lavendel zoemden.

Haar buren begonnen haar tuin ook op te merken. Meneer Jansen, de oudere man van twee huizen verderop, stak af en toe zijn hoofd over de schutting. “Dat ziet er goed uit,” mompelde hij dan goedkeurend, terwijl hij met een kop koffie in de hand toekeek hoe ze plantte. Soms gaf hij haar tips, verhalen over hoe zijn moeder vroeger rozen kweekte en hoe je slakken op afstand hield zonder gif.

Op een dag stond haar buurmeisje Sofie bij het tuinhek. Een nieuwsgierige zesjarige met een hoop vragen. “Wat doe je?” vroeg ze, terwijl ze haar neus bijna tussen de spijlen stak.

Eva glimlachte. “Ik plant zonnebloemen. Wil je helpen?”

Sofie knikte enthousiast en mocht een paar zaadjes in de aarde stoppen. Ze dekte ze zorgvuldig toe en keek Eva verwachtingsvol aan. “Zijn ze morgen groot?”

Eva lachte. “Nee, het duurt even. Maar als je ze elke dag water geeft en goed oplet, zul je zien dat ze groeien.”

Vanaf die dag kwam Sofie regelmatig langs. Ze gaf water, vroeg honderd keer of de bloemen al groot waren, en jubelde toen de eerste groene sprietjes door de aarde braken. “Kijk nou! Ze luisteren naar me!”

Eva besefte dat haar tuin niet alleen haar plek was. Het werd een ontmoetingspunt. Een plek van groei, niet alleen voor de planten, maar ook voor haarzelf, voor Sofie, voor meneer Jansen en voor iedereen die even wilde ontsnappen aan de drukte van de stad.

Toen de zomer kwam en de zonnebloemen metershoog waren, stond Sofie trots voor haar ‘eigen’ bloemen. “Volgend jaar nog meer?” vroeg ze hoopvol.

Eva knikte. “Volgend jaar nog meer.”