Het voelde alsof er iets in de lucht hing. Niet alleen omdat de zomer langzaam zijn warmte over de stad uitstrekte, maar omdat er een getal op haar wachtte. Dertig.

Britt werd wakker met een lichte spanning in haar buik. De dag waar ze al weken over nadacht, was eindelijk aangebroken. Niet langer “bijna dertig”, niet langer de veilige 29. Vandaag was het officieel.

Ze dacht terug aan de afgelopen tien jaar. Twintiger zijn was een achtbaan geweest.
Een huis verhuizen, een relatie van tien jaar loslaten, ziek worden, herstellen. Er waren momenten geweest waarop ze dacht: “Ik red het niet.” Maar ze stond er nog. Sterker dan ze ooit had durven hopen.

De woonkamer stond vol met kleine herinneringen die ze de afgelopen weken bewust had verzameld: foto’s van reizen, kaartjes van concerten, briefjes met grappige citaten van vriendinnen. En op tafel lag een lijstje: haar 30-before-30 bucketlist. Niet alles had ze afgevinkt, maar dat hoefde ook niet. Het was geen wedstrijd, het was een reis.

De bel ging. Vriendinnen stonden voor de deur met ballonnen en taart. “Dertig kaarsjes ga je zelf niet redden hoor,” grapte Noor terwijl ze een schaal met roze cupcakes neerzette.

Britt lachte. Het voelde licht, feestelijk.
En ergens diep vanbinnen voelde ze iets nieuws opborrelen: rust. Alsof dertig niet het einde was, maar juist een begin.

Toen ze later die avond haar glas prosecco hief, keek ze om zich heen. Naar de gezichten die haar de afgelopen jaren hadden gedragen, door tranen heen en door lachbuien.
“Op dertig,” zei ze.
“Op jou,” riepen de anderen.

En in dat moment wist Britt: de beste hoofdstukken moesten nog geschreven worden.