RODE VLAGGETJES

´Net als die rode vlaggetjes bij je mail!´ zei Thomas met een grijns. Hij leunde tegen het bureau tegenover haar, een mok koffie in zijn hand.
Iris keek op van haar scherm. Ze wist meteen waar hij op doelde. Gisteren had ze nog zitten huilen in het toilet, en blijkbaar was dat niet onopgemerkt gebleven.

´Ongevraagd relatie-advies van een collega, wat wil een mens nog meer,´ mompelde ze, terwijl ze deed alsof ze een bestand zocht.

Thomas haalde zijn schouders op. ´Ik zeg het alleen maar omdat ik het zo vaak zie gebeuren bij jou. Je weet toch dat je ze in je mailbox gelijk markeert? Waarom doe je dat niet met mannen?´

Ze wilde een snauw geven, maar hield zich in. Hij had gelijk, en dat stak.

Die avond zat Iris met een glas wijn op de bank. Haar telefoon lag naast haar, het scherm donker. Ze had hem op stil gezet, uit zelfbescherming. Ergens hoopte ze dat Mark nog zou appen, al wist ze diep vanbinnen dat het niet zou gebeuren.

Ze dacht terug aan de beginfase. Hoe hij haar overrompelde met complimenten, hoe hij altijd precies wist wat te zeggen. Rode vlag één: té mooi om waar te zijn. Toen kwamen de eerste kleine teleurstellingen: afspraken die hij last minute afzegde. Rode vlag twee. Daarna het dubbelzinnige gedrag op social media, reacties bij andere vrouwen. Rode vlag drie.
En toch… ze had ze allemaal genegeerd.

De volgende dag op werk trok Thomas opnieuw zijn wenkbrauwen op toen hij haar zag. ´Je weet dat je beter verdient, toch?´
´Dat zeggen ze allemaal,´ zei Iris zacht.
´Nee, ik meen het. Het is alsof je altijd mannen kiest die je half vasthouden. Terwijl jij iemand nodig hebt die je helemaal vasthoudt.´

De woorden bleven hangen. Helemaal vasthouden. Wanneer had ze dat voor het laatst gevoeld?

Een week later besloot Iris iets nieuws te proberen. Ze maakte een lijstje in haar notitieboek: Groene vlaggen. Dingen die ze wél wilde in een man: betrouwbaarheid, warmte, humor zonder sarcasme, iemand die niet bang was om te laten zien dat hij haar belangrijk vond.
Toen ze het lijstje las, voelde ze bijna opluchting. Ze had haar hele leven gekeken naar rode vlaggen en zich afgevraagd of ze erg genoeg waren om weg te lopen. Maar misschien was het tijd om te beginnen bij het tegenovergestelde: wat maakte dat ze wilde blijven?

Die avond kwam er een berichtje binnen van een nieuwe match op een datingapp. Zijn foto was minder flitsend dan die van Mark. Geen perfect kapsel, geen dure horloges. Gewoon een lach, een beetje scheef zelfs. Zijn eerste bericht was eenvoudig: Hoi Iris, ik zag dat je ook van wandelen houdt. Heb je een favoriete route?

Geen vuurwerk, geen overdonderende complimenten.
Maar wel… misschien… een kleine groene vlag.